ثبت رکورد ٢٨ درصدی ترانزیت خارجی در دروازه ملل / واردات ۶۱ هزار تن گندم اهدایی هند به افغانستان از طریق بندر شهید بهشتی چابهار/ ویترین متنوع بزرگترین بندر اقیانوسی کشور در ترانزیت خارجی بهره برداری از پنج پروژه بزرگ عمرانی و تجهیزاتی بندر چابهار تا پایان سال/ پروژه های عمرانی بندر چابهار با بیش از ۴۶۰ میلیارد تومان اعتبار و اشتغال زایی مستقیم 708 نفر در دست اجراست گامی دیگر در مسیر رونق تجارت بندر چابهار/ورود اولین محموله شکر صادراتی هند به افغانستان پیام تبریک مدیر کل بنادر و دریانوردی سیستان و بلوچستان به مناسبت روز کارمند لزوم هم افزایی دستگاه های اجرایی جهت احیای سفرهای دریایی از دروازه ملل/ اشتغال نیروی های بومی در پروژه های عمرانی بندر شهید بهشتی/همت والای بندر چابهار در توسعه زیرساخت ها با عملیات تیم تخصصی بندر چابهار شناور به گل نشسته از ساحل جدا شد پیام تبریک مدیرکل بنادر و دریانوردی سیستان و بلوچستان به مناسبت هفته دولت تداوم انتقال محموله های ترانزیتی گندم اهدایی هند به افغانستان از طریق بندر چابهار/هم افزایی دستگاه های اجرایی استان لازمه پایداری ترانزیت کالا نشست رئیس و اعضای هیأت علمی دانشگاه علم و صنعت در بندر شهید بهشتی چابهار/ارتقاء دانش فنی مدیران و کارکنان بندر چابهار صادرات اولین محموله سنگ کوپ مرمر از طریق بندر شهید بهشتی چابهار/ استفاده از ظرفیت های استراتژیک بندر چابهار برای صادرات کالای معدنی
معصومه متعجب | رئیس گروه تحول اداری و مشاور مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی در امور بانوان
فرصت‌های برابر  برای ارتقای موقعیت و بهبود جایگاه زنان در عرصه‌های دریانوردی و دریایی
   یکی از مهم‌ترین معیارها برای ارزیابی درجه توسعه‌یافتگی یک کشور، میزان اهمیت و اعتباری است که زنان در آن کشور دارند. هر چه حضور زنان در اجتماع فعال‌تر و موثرتر باشد، کشور پیشرفته‌تر و توسعه‌یافته‌تر خواهد شد، لیکن میزان نقش و مشارکت زنان در هر جامعه به‌ویژه در زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تا حد زیادی وابسته به برخورد و نگرش آن جامعه نسبت به زن است. یکی از مشکلات کنونی دنیای کار، عدم حضور متناسب زنان با توجه به شایستگی‌های آنان از نظر تحصیلات عالی و تجربه، در پست‌های مدیریتی است.
مطالعات انجام‌شده نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری در رابطه با زنان، روش موثری برای ارتقای جوامع، سازمان‌ها و حتی کشورهاست. کشورهایی که برابری جنسیتی بیشتری دارند، رشد اقتصادی بهتری دارند و همچنین سازمان‌هایی که تعداد بیشتری از رهبران زن را دارند، عملکرد بهتری دارند. توافق‌های صلح که زنان در آن مشارکت دارند، ماندگارتر است. پارلمان‌هایی که تعداد بیشتری از زنان حضور دارند، در مورد موضوعات کلیدی اجتماعی مانند بهداشت، آموزش، عدم تبعیض و حمایت از کودکان، قوانین بیشتر و بهتری را تصویب می‌کنند. در اولویت قرارگرفتن موضوع زنان در سیاست‌گذاری نهادها و سازمان‌های بین‌المللی در سال‌های اخیر و توجه جدی سازمان ملل متحد به موضوع حقوق زنان، کاملا آشکار است. سازمان ملل متحد از زمان تاسیس تاکنون، با تصویب اسناد متعدد حقوقی و ایجاد نهادها و کنفرانس‌های بین‌المللی، موضوع حقوق زنان را مورد توجه جدی قرار داده است. تدوین بیش از 20 سند حقوقی بین‌الملل از بدیع‌ترین تلاش‌های این سازمان برای توسعه جایگاه زنان در دنیای کنونی است.

زنان در سازمان بین‌المللی دریانوردی1 (IMO)

صنعت دریایی، یکی از معدود صنایعی است که به دلیل ماهیت سخت، طاقت‌فرسا و پرخطر‌بودن و همچنین به دلیل دیدگاه‌های سنتی و حساسیت‌های فرهنگی درباره‌ی شرایط خاص دریانوردی، همواره حرفه‌ای مردانه تلقی شده و این طرز تفکر که دریانوردی امری مردانه است، موجب کاهش آموزش و فرصت‌های تجربه‌اندوزی کاری برای زنان شده است. بر اساس آخرین آمار ارائه‌شده زنان تنها دو درصد از کل دریانوردان جهان را تشکیل می‌دهند. خوشبختانه امروزه، تغییر نگرش، توسعه کسب‌وکار دریایی غیر از دریانوردی و همچنین گسترش تمهیدات و الزامات ایمنی و امنیت دریانوردی، جامعه‌یِ جهانی دریایی را به استفاده بیش‌ازپیش از توانمندی زنان در جامعه دریانوردی و دریایی وا‌داشته است.

بر اساس اعلام سازمان بین‌المللی دریانوردی، موضوع توانمندسازی زنان در جامعه دریانوردی به‌عنوان شعار سال 2019 انتخاب شده است.

آیمو تلاش می‌کند تا مطابق با انتظارات قرن بیست و یکم، صنعت دریایی را به حمایت از پیشرفت زنان تشویق کند که طیف وسیعی از فعالیت‌های دریانوردی شامل محیط زیست دریایی، کشتی‌سازی، مدیریت کشتی، بیمه دریایی، بازیافت کشتی‌ها، تامین تجهیزات و کار در ادارات دولتی و خصوصی را نیز در برمی‌گیرد.

آیمو در چهارچوب توسعه دریایی و از طریق برنامه «Women in Maritime»، با شعار: «آموزش ـ دیده‌شدن ـ شناخت»، رویکردی استراتژیک برای افزایش سهم زنان به‌عنوان ذی‌نفعان کلیدی دریایی اتخاذ کرده است و همچنین از مشارکت زنان در پست‌های ساحلی و دریایی پشتیبانی می‌کند.

آیمو اکیدا متعهد است تا به کشورهای عضو خود در دستیابی به برنامه سازمان ملل سند ۲۰۳۰ یونسکو، برای توسعه پایدار و 17 هدف توسعه پایدار (SDGs)2 آن، به‌ویژه هدف پنجم تحت عنوان «دستیابی به برابری جنسیتی و توانمندسازی همه‌ی زنان و دختران» کمک کند.

آیمو از برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان از طریق اعطای بورسیه‌های ویژه جنسیتی، تسهیل دسترسی به آموزش فنی سطح بالا برای زنان بخش دریایی در کشورهای در‌حال‌توسعه، ایجاد محیطی مناسب برای زنان به‌منظور بهره‌گیری از فرصت‌های شغلی در ادارات دریایی، شناسایی و انتخاب موسسات آموزش دریایی و تسهیل استقرار زنان حرفه‌ای در انجمن‌های دریایی به‌ویژه در کشورهای درحال‌توسعه، حمایت می‌کند.

البته برنامه آیمو صرفا منتهی به شعار سال 2019 نیست، بلکه از 31 سال پیش، در قالب تاسیس هفت انجمن منطقه‌ای زنان در بخش دریایی از سراسر جهان و با مشارکت 152 کشور و 490 نهاد شرکت‌کننده، آغاز به کار کرده است. از جمله اقدامات موثر و شاخص سازمان آیمو در بخش آموزش می‌توان به این موارد اشاره کرد: آموزش 350 نفر زن در دوره مدیریت بندری در موسسه آموزشی تحقیقاتی دریایی فرانسه3 (IPER)، افزایش تعداد فارغ‌التحصیلان زن در رشته دریایی دانشگاه جهانی دریانوردی مالمو4 (WMU) در کشور سوئد (از چهار نفر در سال 1985 به 100 نفر در سال 2018) و دانش‌آموختگی حدود 400 زن در موسسه حقوق بین‌الملل دریایی5  (IMLI) تا سال 2018.

نکته حائز اهمیت این است که امروزه بسیاری از فارغ‌التحصیلان این دانشگاه‌ها و موسسات آموزشی، از مدیران و تصمیم‌گیران صنایع دریایی جهان محسوب می‌شوند.

برنامه‌های مدون و مورد نظر در دانشگاه جهانی دریانوردی در کشور سوئد و موسسه حقوق بین‌الملل دریایی در کشور مالتا و برنامه‌هایی تحت عنوان «پیشرفت زنان» همگی تلاش‌های جمعی تلقی می‌شوند تا زمینه را برای حضور هر چه بیشتر بانوان در صنعت دریانوردی و کشتیرانی فراهم کنند. این تلاش‌ها در نهایت به کمپین‌هایی برای تشویق کشورهای عضو آیمو ختم شده است که نتیجه آن را می‌توان در پیمودن راهی زیاد با سرعتی بالا، برای تربیت و به‌کارگیری روزافزون زنان دریانورد مشاهده کرد.

 

وضیعت زنان دربرنامه‌های توسعه‌ای کشور

گرچه قانون اساسی ایران راه را برای تصدی اکثر مناصب تصمیم‌گیری برای زنان باز گذاشته اما سهم بسیار ناچیزی از مشاغل سیاسی در کشور به زنان اختصاص یافته است. زنان ایران سال‌هاست در تلاش‌اند تا به جامعه بقبولانند حضورشان در مقدرات کشور یکی از الزامات توسعه و پیشرفت همه‌جانبه کشور است. مدیریت زنان اگرچه در سال‌های اخیر جزء دغدغه‌های دولتمردان بوده است، لیکن اجرای آن به‌درستی صورت نگرفته و برنامه‌ها بدون راهکارهای عملی، تدوین شده است.

طبق مطالعات مجمع جهانی اقتصاد6، کشورها از نظر شاخص شکاف جنسیتی جهانی بر‌اساس چهار معیار، نرخ مشارکت اقتصادی، قدرت سیاسی، آموزش و سلامت مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نتایج گویای این امر است که طی سال‌های 2006 تا 2018 کشور ما همواره عملکرد پایینی داشته، به‌طوری‌که در سال 2006 در بین 115 کشور رتبه 108 و در سال 2018 از بین 149 رتبه 142 را به خود اختصاص داده است. به‌طور کلی شاخص توانمندسازی زنان در زمینه سیاسی نزدیک به نابرابری مطلق است و در زمینه مشارکت اقتصادی نمره ایران از متوسط 5/0 پایین‌تر است، بنابراین در شاخص آموزش و سلامت، بهره‌مندی مناسب‌تری را نشان می‌دهد.

در گزارشات اشاره‌شده تاییدی بر عملیاتی‌نشدن اهداف تعیین‌شده از سوی دولتمردان است. فقدان استراتژی برای ایجاد فرصت‌های برابر بین زنان و مردان و همچنین عدم به‌کارگیری شایسته‌ترین‌ها با نگاه جنسیتی از دلایل وجود این شکاف است که موجب شده زنان ایرانی از نظر نرخ مشارکت سیاسی، اقتصادی و دسترسی به کسب‌وکار، در بین هفت کشور آخر دنیا قرار گیرند. مسئله مدیریت زنان فقط مسئله نیمی از کشور نیست که بخواهیم اهمیت آن را به سطح مردانه و زنانه کردن موضوع تقلیل بدهیم بلکه مسئله کل جامعه است. از آن‌جا که زنان نقش تربیتی موثری در پرورش افراد جامعه دارند، توجه به توانمندی آن‌ها در عرصه‌های علم و فناوری اعم از آموزش، پژوهش و امور اجرایی از مهم‌ترین ارکان برنامه‌های توسعه در جوامع مختلف محسوب می‌شود. در دنیای امروز بازشناسی رو به رشدی در باب توانمند‌سازی اقتصادی زنان به وجود آمده و این مسئله به جوامع بشری کمک کرده تا هم حقوق زنان را بهتر درک کرده و هم در میزان سلامتی، رفاه، آسایش، رشد اقتصادی و کاهش فقر تغییراتی مثبت و رو به رشد ایجاد کنند. جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر پشتوانه دینی و تاریخی خود، مبنی بر برابری زن و مرد در شان و کرامت انسانی که در مقدمه و اصول 19، 20 و 21 قانون اساسی تجلی‌یافته در 40 سال گذشته به ارتقای جایگاه زنان و توانمندسازی آنان اهتمام کرده و در برنامه توسعه‌ای ملی خود همواره این امر را مورد توجه قرار داده است. در خلال دوره‌های مختلف برنامه‌ریزی توسعه‌ای، پرداختن سیاست‌گذاران به مباحث جنسیتی ابعاد تازه‌ای به خود گرفت. با بررسی برنامه‌های توسعه‌ای کشور، شاید بتوان برنامه‌های اول و دوم توسعه را از لحاظ پرداختن به مباحث زنان و به‌خصوص خانواده، ضعیف ارزیابی کرد. به نظر می‌رسد در برنامه اول و دوم توسعه، موضوع زنان به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از بحث کنترل موالید و جمعیت مورد توجه واقع شده و حتی توجه به ورزش بانوان و تشویق به مشارکت بیشتر زنان در امور اجتماعی و فرهنگی به‌عنوان اموری التیام‌بخش و تسکین‌دهنده طرح شده اما مسائل و مشکلات اساسی و واقعی زنان شناسایی نشده و مغفول مانده است. مقایسه برنامه سوم و چهارم توسعه، گویای آن است که برنامه سوم توسعه براساس ایده‌ی زن در توسعه و برنامه چهارم، براساس جنسیت و توسعه، تهیه و تنظیم شده است. در بررسی برنامه سوم و چهارم توسعه، علاوه‌بر این‌که کار بدون دستمزد زنان خانه‌دار در احتساب تولید ناخالص ملی مورد بی‌مهری قرار گرفته است، هدف سیاست‌گذار تنها بهبود وضعیت زنان تحصیل‌کرده بوده و کمتر، برنامه‌ریزی منسجم و قابل‌طرحی برای زنان خانه‌دار و فاقد تحصیلات عالی، ارائه‌شده است. در ادامه برنامه‌های توسعه، از انتقادات وارد بر برنامه‌ پنجم، حذف شاخص مشارکت در امور فرهنگی زنان و تفسیر امنیتی از شاخص امنیت اخلاقی و اجتماعی است. نگاه امنیتی و نه فرهنگی به مسئله حجاب و عفاف و حذف شاخص مشارکت زنان در امور فرهنگی در برنامه پنجم توسعه، موجب انجام اقدامات محدودکننده‌ای برای زنان در حوزه‌ی فرهنگ در سال‌های اجرای این برنامه شد.

در برنامه ششم توسعه با رویکرد عدالت جنسیتی، دستگاه‌های اجرایی را به برنامه‌ریزی برای تحکیم بنیان خانواده، بازستاندن حقوق زنان و ارتقای نقش زنان در مسیر رشد و توسعه کشور مکلف می‌سازد.

 

بانوان در سازمان بنادر و دریانوردی ایران

بهبود وضعیت زنان در زیربخش حمل‌ونقل دریایی مستلزم تغییر نگرش در حرفه دریانوردی است. با توجه به الزام قانونی و برنامه چهارم ابلاغی اصلاح نظام اداری، تحت عنوان «مدیریت سرمایه انسانی»، کلیه دستگاه‌های اجرایی کشور مکلف هستند تا سهم 30 درصدی زنان را در پست‌های مدیریتی مدنظر قرار دهند. با توجه به هدف‌گذاری صورت‌گرفته در سازمان بنادر و دریانوردی توسط واحد متولی، مقرر شد تعداد 21 نفر از زنان تا پایان سال 1398 و تعداد 51 نفر از آن‌ها تا پایان سال 1399 در پست‌های مدیریت پایه و میانی در ستاد و بنادر گمارده شوند. نگاهی به وضعیت زنان در سازمان بنادر و دریانوردی نشان می‌دهد که از تعداد کل کارکنان سازمان بنادر و دریانوردی صرفا 10 درصد را زنان تشکیل می‌دهند که عمدتا در پست‌های کارشناسی، تکنسین، متصدی و... مشغول به کار هستند. طی دو سال اخیر و به لطف مدیرعامل محترم سازمان، تعداد اندکی زن در پست‌های مدیریت پایه حضور پیدا کرده‌اند.

همچنین از حدود 128 هزار دریانورد ایرانی تنها 125 نفر دریانورد زن مشغول به فعالیت هستند که دارای گواهینامه‌های افسر دوم زیر سه‌ هزار، کاربر موتور دریایی، ملوان و قایقران هستند.

سازمان بنادر و دریانوردی به‌عنوان مرجع ملی دریایی کشور، در سال‌های اخیر و در راستای هم‌سویی با سیاست‌گذاری آیمو، شاخص‌هایی را در زمینه توسعه پایدار، مورد توجه ویژه قرارداده است؛ که از آن جمله می‌توان به این موارد اشاره کرد: کسب تخصص‌های علوم دریایی و بندری توسط زنان شاغل در سازمان، فعالیت‌های آموزشی در رشته‌های مرتبط علوم و فنون دریایی، حضور فعال زنان در کارگاه‌های آموزشی و اجلاس‌های مختلف منطقه‌ای و بین‌المللی، فعالیت در تنظیم اسناد تخصصی کمیته‌های فنی، انتخاب و فعالیت یک زن به‌عنوان افسر ملی در سازمان منطقه‌ای راپمی7 (خلیج فارس و دریای عمان)، انتخاب یک زن به‌عنوان نماینده ثابت دولت ج.ا.ایران در مقر سازمان آیمو و... . نکته حائز اهمیت این است که زنان دارای استعدادهای منحصربه‌فرد هستند و اگر در بخش دریایی پرورش داده شوند، می‌توانند به تقویت این صنعت کمک شایانی بکنند.

 

موانع حضور زنان در مشاغل و پست‌های مدیریتی

در ایران

اگرچه در ایران منع قانونی برای حضور زنان در مشاغل و پست‌های مدیریتی وجود ندارد، ولی در طول تاریخ گرایش‌های فرهنگی، جهت‌گیری‌های جنسیتی، ساختارهای اجتماعی و... موجب شده تا زنان در سطح مدیریت، مشارکت چشمگیری نداشته باشند. از عمده موانع حضور موثر زنان، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

 

موانع فرهنگی

گاهی مشاهده می‌شود که فعالان رسمی و غیررسمی در دفاع از حقوق زنان، موانع فرهنگی را تقریبا نادیده انگاشته و تمام بار مشکلات را بر دوش قوانین و ساختارها می‌اندازند.

فرهنگ اقتدارگرا و مردسالار همواره رواج‌دهنده باورهای سنتی و کلیشه‌ای بوده است. همچنین کمبود آگاهی زنان در ابعاد حقوق فردی، خانوادگی و اجتماعی، حرفه‌ای و عدم شرکت در تشکل‌های صنعتی حرفه‌ای و فعالیت‌های اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، به استمرار ساختارهای نابرابر کمک می‌رساند. حاکمیت و غالب‌بودن تفکر مردانه در انتخاب مدیران و برنامه‌ریزان مانعی دیگر برای پیشرفت زنان است. از جمله موارد دیگر می‌توان به عدم باور جامعه به توانایی زنان در اداره امور در صحنه‌های مدیریتی، سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی در سطح کلان و فقدان الگوهای مناسب در عرصه‌های مدیریتی، اشاره کرد.

 

موانع اجتماعی

ما در جامعه‌ی خود، شاهد نوعی از بی‌اعتمادی اجتماعی نسبت به زنان هستیم. اگرچه ما به تفاوت میان دو جنس و الزام تناسب نقش‌ها با هویت آنان اعتقاد داریم اما گاه در یک عرصه‌ی مشخص، مشاهده می‌شود مرد بر زنِ همسان، بدون هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای برتری دارد. این بی‌اعتمادی، علاوه‌بر آن‌که اجحافی در حق زنانِ شایسته است، فضای جامعه را نیز از شایسته‌سالاری دور می‌سازد که باید راه‌حلی جدی برای آن در نظر گرفته شود.

پرداختن به مسائل زنان با تغییرات سیاسی و نظریات جناح‌های مختلف و احزاب گوناگون، دچار تغییر و بحران می‌شود. مشکل اصلی، عدم یک اجماع نظر کلی در خصوص مسائل زنان از جمله در موضوعات توسعه است؛ براساس نظریات توسعه کار خانگی زنان به دلیل نداشتن ارزش‌افزوده‌ی اقتصادی، جایگاهی را در روند توسعه‌یافتگی کشورها ندارد. از مشکلات اصلی برای برنامه‌ریزی براساس جنسیت، نبود آمار و اطلاعات لازم برای ارزیابی وضعیت موجود است که در مورد بررسی موقعیت زنان، از مشکلات ساختاری محسوب می‌شود.

 

موانع سازمانی

زنان مستعد و واجد صلاحیت در تلاش خود برای دستیابی به جایگاه درخور و قابل توجه در سازمان‌ها با موانع گوناگونی مواجه‌اند که از عمده‌ترین آن‌ها می‌توان به نگرانی مدیران ارشد نسبت به کار‌کردن با مدیران زن، عدم اطمینان نسبت به موفق‌بودن زنان در کار رهبری و مدیریت در سازمان، اعتقاد مدیران سطوح بالا نسبت به ارجح‌بودن مردان در تصدی پست‌های مدیریت و رهبری در سازمان و... اشاره کرد.

 

پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت زنان

برای دستیابی به جایگاه مطلوب زنان ضمن برخورداری از آمار منسجم و جامع از وضعیت زنان، ضرورت دارد که یک نظام مرحله‌ای و زنجیروار مد نظر قرار گیرد تا بتوان گام‌به‌گام وضعیت پیشرفت و ارتقای زنان را رصد کرد و بهبود بخشید. همچنین باید مجموعه‌ای از راهکارها و تدابیر چند بعدی و تلفیقی همچون فعالیت‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی، ارائه مشاوره، ایجاد فرصت‌های مناسب و اعمال تبعیض مثبت جنسیتی به‌منظور ایجاد جامعه‌ای از زنان متخصص در بخش دریایی، مد نظر قرار گیرد. به‌طوری ‌که ابتدا مدیریت مشاغل پشتیبانی (اداری، مالی، خدماتی، رفاهی و...) و در مرحله بعدی مدیریت مشاغل تخصصی به زنان توانمند واگذار شود. همچنین در راستای بهبود وضعیت زنان، موارد دیگری به شرح زیر قابل بررسی و اقدام است:

 شناسایی زنان توانمند و موثر و ارائه فرصت‌های لازم برای حضور در پست‌ها و مناصب مدیریتی

 اعطای بورسیه تحصیلی در مقاطع فوق ‌لیسانس و دکتری برای زنان (در رشته‌های دریایی و بندری)

 فراهم‌کردن شرایط خاص برای ادامه‌تحصیل زنان در دانشگاه جهانی مالمو

 ایجاد شبکه‌ای ارتباطی بین زنان در زیربخش حمل‌ونقل دریایی به‌عنوان الگویی برجسته برای نسل‌های آینده و ایجاد فرصت‌های لازم برای تاسیس انجمن‌ها، موسسات، سازمان‌ها برای آگاهی از وضعیت و قابلیت‌های موجود

 برگزاری دوره‌های آموزشی برای زنان و آشنایی با حقوق خود، فراهم‌کردن زمینه‌های خودباوری در زنان و آگاه‌کردن آن‌ها از قابلیت‌ها و توانایی‌های فردی‌شان

 برگزاری سمینارها و تشکیل کارگاه‌های آموزشی برای آشناشدن مدیران مرتبط با مقوله جنسیتی و مزایای حضور موثرتر زنان در رده‌‌های بالای تصمیم‌گیری

 تشویق و ترغیب مدیرانی که از زنان در سطوح مدیریتی استفاده کرده و زمینه بروز و ظهور قابلیت‌های آنان را فراهم می‌آورند

  معرفی زنان برتر و مقایسه عملکرد آن‌ها با مردان هم‌پایه

 تلاش برای فرهنگ‌سازی و تنظیم کتب درسی متناسب با مسائل روز و تاکید بر مفاهیمی چون حضور زنان در زیر بخش حمل‌ونقل دریایی

 پیگیری مستمر مطالبات زنان به‌ویژه بعد از انتخابات ریاست جمهوری و مجلس شورای اسلامی

 انجام پژوهش‌های علمی در باب مسائل زنان به‌خصوص در مباحث اشتغال، مدیریت و نقش آن‌ها در توسعه کشور

 اعمال تبعیض‌های مثبتِ مورد نیاز برای زنان در مشاغل

 برنامه‌ریزی برای ایجاد بسترهای نوین و آزاد برای زنان به دلیل استفاده از ظرفیت عظیم آن‌ها بدون ایجاد چالش‌های مختلف فردی و خانوادگی|

 

 

منابع و ماخذ:

http://www.imo.org/en/OurWork/TechnicalCooperation/Pages/WomenInMaritime.aspx

http://www.president.ir/fa/97338

http://www.pmo.ir

http://www.world economic forum

سایت ایران آنلاین ـ دکتر عاتکه موسوی

شهلا باقری، ارزیابی برنامه‌ی پنجم توسعه و راهبردهایی برای بهبود فرایند نظام سازی در حوزه‌یِ زنان و خانواده، کتاب اندیشه‌های راهبردی، زن و خانواده

زهره مدرسی عالم، آزاده داوودی، سهیلا اله‌ویرودی‌زاده (1396). واکاوی مشارکت زنان درایرانریا، مجله اقتصادی، سال هفدهم، شماره 9 و 10

محمدتقی سبزه‌ای، همایون مرادخانی، مریم مجرد (1395) تحلیل و ارزیابی جامعه‌شناختی جایگاه زنان در سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌های فرهنگی، فصلنامه مطالعات توسعه اجتماعی ـ فرهنگی دوره پنجم، شماره 2

لیلا سادات زعفرانچی (1385) زنان و خانواده در چهار برنامه توسعه، مطالعات راهبردی زنان، شماره 33

مقاله «شکستن سقف شیشه‌ای: ارتقای حضور زنان درسطوح مدیریت» ـ الهه شیعه زاده

مقاله «شناسایی فرصت‌ها و تهدیدها در عرصه حضور بانوان در بخش‌های مدیریتی» ـ ماندانا منصوریان

مقاله «راهکارهای حضور موثر زنان در عرصه فعالیت‌های روابط عمومی» ـ نجمه فارسی مدان

مقاله «شناسایی موانع پیش روی نقش‌آفرینی مدیریتی بانوان در دستگاه اجرایی» ـ مژگان افشاری

مقاله «بررسی شاخص کارآفرینی زنان در کشورهای جهان» ـ نرگس زائر سلیمانی

 

پی‌نویس‌ها:

 

1. International Maritime Organization (IMO)

2. Sustainable Development Goals

3. Institut Portuaire d’Enseignement et de Recherche (IPER)

4. World Maritime University

5. International Maritime Law Institute

6. World Economic Forum

7. Regional Organization for the Protection of the Marine Environment

۲۸ مرداد ۱۳۹۸ ۱۰:۵۷
کد خبر : ۴۷,۶۹۹

نظرات بینندگان

تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید