ورود 4 کشتی حامل نهاده های دامی از ابتدای مهرماه امسال در بندر چابهار/ تخلیه و بارگیری کالای اساسی؛ مهم ترین اولویت بندر چابهار/ لزوم توجه دولت به افزایش جریان مبادلات کالایی در چابهار برگزاری جشن هفته وحدت در بندر چابهار ارتقای ارتباطات دریایی کشور در گرو تکمیل و اجرای طرح جامع/ روند مثبت پیشرفت پروژه های زیرساختی بندر چابهار اولین جلسه کمیته مخابرات دریایی بنادر جنوبی کشور در بندر چابهار افزایش 63 درصدی عملیات تخلیه و بارگیری کالا در بندر چابهار نرم مثبت تخلیه و بارگیری کالاهای اساسی در بندر چابهار/بارگیری و خروج 70 درصد کالاهای اساسی تخلیه شده مانور امداد و نجات و اطفای حریق شناورهای سنتی در بندر چابهار برگزار شد پهلوگیری 6 کشتی حامل 340 هزار تن کالای اساسی در بندر چابهار/ خروج روزانه 2500 تن کالا از بندر چابهار برگزاری مانور آمادگی مقابله با آلودگی نفتی در بندر چابهار تسهیلات ویژه به خطوط کشتیرانی و سرمایه‌گذارانی که کالای صادراتی و وارداتی خود را از طریق چابهار عبور دهند/ شناسایی فرصت های سرمایه گذاری در بندر شهید بهشتی چابهار/ عزم خوبی برای رونق چابهار شکل گرفته است
هوشنگ ادهمی| کارشناس اقتصاد معدن
خیلی طبیعی است که بخش خصوصی به سراغ کار سودآور می‌رود. وقتی کاری سودآور شد، به‌طور مستمر رشد بخش‌های مختلف مربوط به آن حوزه را در عرصه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی تضمین خواهد کرد. با این توضیح، بعید می‌دانم که بخش خصوصی به بنادر کوچکی که سودآور نیست، وارد شود و اگر هم وارد شد، حتما آن را سودآور خواهد کرد. با توجه به اطلاعاتی که من در این‌باره دارم، این‌که بخش خصوصی بتواند بندری را اعم از کوچک و بزرگ در اختیار بگیرد و کارهای ویژه‌ای را در آن انجام بدهد و برای ورود و خروج‌ کالاها با گمرک یا نماینده‌اش به شکل امکان‌پذیر تعامل کند، قطعا اقتصادی خواهد بود. این روند در صورت وجود تصمیم و اراده‌ای قاطع، بسیار ساده و راحت انجام خواهد شد.
نکته قابل ‌ذکر درباره صادرات مواد معدنی از طریق بنادر این است که هر بندری با توجه به فاصله جغرافیایی تا معادن مختلف یا کارخانه‌های فرآوری مواد معدنی و دسترسی به امکانات حمل‌ونقل و مسافت این مسیرها امکان یا عدم امکان صادرات مواد معدنی از طریق خودش را مشخص می‌کند. این نکته را هم نباید فراموش کرد که هر قدر بندر کوچک‌تر باشد، برای حمل مواد معدنی غیراقتصادی‌تر است و هر قدر بزرگ‌تر باشد، اقتصادی‌تر. بنادر ما در ایران بیشتر وارداتی هستند تا صادراتی و ما در حوزه‌ی مواد معدنی بیشتر صادرکننده هستیم تا واردکننده. بنابراین اسکله‌های صادراتی در ایران بسیار کم است. خوب به یاد دارم که در بندر عباس، برخی از کارخانه‌های تولید سیمان مجوز برخی اسکله‌های شناور و دلفینی را برای صادرات سیمان می‌گرفتند تا بتوانند از طریق آن‌ها بارگیری کنند. در دورانی که من در صنعت سیمان فعال بودم، در بندر ماهشهر اسکله‌ای را از سازمان بنادر اجاره کردیم و در آن بازه زمانی توانستیم یک نوار نقاله را هم مستقر کنیم تا بتوانیم سیمان‌ها را در کشتی‌ها تخلیه کنیم. اگر بندری را به ما اجاره بدهند که بتوانیم در آن کشتی 10 هزار تنی را بار بزنیم، مسلما باید به دنبال مشتری در کشورهای عربی همسایه بگردیم، اما اگر بتوانیم کشتی‌هایی با ظرفیت بالای 40 هزار تن داشته باشیم، این امکان وجود دارد که در فاصله جغرافیایی بیشتری بازاریابی بکنیم. معمولا قیمت حمل در صنایع معدنی بیشتر از قیمت کالاست. هر قدر بتوانیم در حوزه حمل‌ونقل، اقتصادی‌تر کار کنیم، امکان توسعه صادرات بیشتری در بخش معدن خواهیم داشت. کرایه‌ی حمل در این بخش خیلی مهم است. من نه فقط درباره بنادر کوچک که درباره همه بنادر می‌گویم خوب است که امکانات مورد نیاز برای صادرات را فراهم کنیم. مسلما بخش خصوصی نمی‌تواند بندر تاسیس کند اما این امکان وجود دارد که با امضای قراردادهایی، امکاناتی را که برای صادرات مورد نیاز است، ایجاد کند. اگر اراده‌ی برون‌سپاری برای خیلی از کارها از سوی دولت وجود داشته باشد، بسیاری از این مشکلات قابل حل است. شما نقش دولت و پیمانکاران خصوصی را در جاده‌سازی در نظر بگیرید. دولت در این‌جا زیرساخت‌ها را فراهم می‌کند و اجازه می‌دهد شرکتی بیاید و اتوبان بسازد و عوارض ساخت و نگهداری را دریافت کند. در حوزه‌ی فعالیت بنادر هم دولت می‌تواند در بسیاری از موارد زیرساخت‌ها را فراهم کند و اجازه بدهد بخش خصوصی وارد کار شود و بهره‌برداری از آن بندر یا اسکله‌ی خاص را مدیریت کند.
در آن ایام که در زمینه‌ی سیمان فعالیت می‌کردم، به خاطر دارم که دو یا سه کشتی را با توجه به امکاناتی که از طریق سیمان فارس و خوزستان ایجاد کرده بودیم، به‌صورت همزمان در بنادر خوزستان بارگیری می‌کردیم. متاسفانه بعدها همین امکان هم از بین رفت. امروزه بنادر استان بوشهر فرصت بسیار خوبی برای صادرات کالا دارند. چرا سرمایه‌گذاران استان‌هایی مثل فارس که کمترین فاصله را با این بنادر دارند، کالاهایشان را از این کانال انتقال نمی‌دهند؟ چون فرصت و امکانی وجود ندارد. کارخانه‌های زیادی در شیراز وجود دارد که صادرکننده هستند. وقتی امکانی در یک بندر وجود ندارد، صادرکننده ناچار است کالایش را به بندر دیگری ببرد. بنادر بوشهر امکانات مورد نیاز برای صادرات را ندارند و صادرکننده مجبور می‌شود به‌جای این‌که کالایش را به بوشهر ببرد، راهی بندر عباس کند. در این مسیر هم مجبور می‌شود هزینه‌ی حمل بسیار بیشتری را پرداخت کند. پیشنهاد من این است که سازمان بنادر و دریانوردی اسکله‌ای را در اختیار بخش خصوصی قرار دهد تا امکانات آن بندر را برای صادرات مواد معدنی تقویت کنیم. آن زمان است که همه استان‌های همجوار می‌توانند از این کانال برای صادرات کالاهایشان اقدام کنند. تجهیزکردن از نگاه من این نیست که لایروبی کنیم یا بندر بسازیم بلکه مربوط به امکاناتی است که در کنار بندر و ساحل باید برای بارگیری با سرعت بیشتر ایجاد بشود. در این مسیر ایجاد امکانات پهلودهی با سازمان بنادر و دریانوردی است و تامین امکانات برای بارگیری سریع‌تر و راحت‌تر با ماست. در نتیجه، امکانات بندر بدون استفاده و راکد نمی‌ماند و یک کشتی مجبور نیست برای بارگیری 20 تا 25 روز معطل بماند. این نکته را هم نباید فراموش کنیم که مسلما هیچ‌کدام به‌تنهایی نمی‌توانند برنده شوند. دولت زمانی برنده است که تعامل خوبی با بخش خصوصی برقرار کند و بخش خصوصی وقتی می‌تواند برنده باشد که پشتوانه‌ی حمایت دولت را داشته باشد. با این توضیح، دو بخش دولتی و خصوصی می‌توانند دست به دست هم بدهند تا در حوزه صادرات، کشور را به موفقیت برسانند که این، هدف غایی همه فعالان حوزه اقتصادی است.|
۳۰ مهر ۱۳۹۸ ۱۳:۱۲
کد خبر : ۴۸,۳۶۲

نظرات بینندگان

تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید